Enige tijd geleden sprak ik de Gentse politicoloog Prof. Carl Devos. Hij vermoedt achter de opgang van het Vlaams Blok/Belang een meesterlijke strategie. Ik uitte daar mijn scepsis bij, maar Devos zei hij dat hij moeilijk kan geloven dat de opgang van de partij niet te wijten is aan briljante masterplannen.

Het is uiteraard een uniek fenomeen wat wij vandaag in Vlaanderen meemaken. Thomas Fleming van het Amerikaanse (paleo-)conservatieve blad Chronicles noemt het VB ronduit de "beste conservatieve partij van Europa en Noord-Amerika" en ziet Vlaanderen als een "baken van hoop voor de hele Westerse beschaving." Als bevoorrechte waarnemer, weet ik echter dat de partij lijdt aan het amateurisme (niet noodzakelijk een negatief begrip) dat de hele Vlaamse Beweging, kenmerkt. Ik weet ook dat de "strategen" van het VB zelf verbaasd staan van de positie waarin zij vandaag verkeren. Moest men hen twee jaar geleden verteld hebben dat ze de grootste partij van het land zouden worden, ze hadden het niet geloofd.

Wat is dan de succesformule van het VB? Het is een combinatie van drie factoren. Vooreerst het politieke instinct van Filip Dewinter. FDW is misschien niet de verstandigste Vlaamse politicus, maar hij is wel de meest talentvolle omdat hij tot dusver onfeilbaar wist aan te voelen waar de ergernissen van de gewone man liggen.

Ten tweede zijn er de stommiteiten van de tegenstanders. Het "cordon sanitaire" was een politieke dwaasheid, evenals het proces tegen de partij, evenals de oneerlijke manier waarop het VB in de media wordt behandeld. Het VB is een partij die geen vrienden behoeft omdat ze zo'n domme vijanden heeft.

Ten derde is er het feit dat VB'ers niet zozeer zeggen wat u denkt, maar wel wat zij zelf denken. In tegenstelling tot andere partijen, beseft de kiezer dat de politici van het VB een boodschap hebben waarin zij zelf geloven. Het VB heeft niet het voordeel van het gelijk, wel het voordeel van de oprechtheid, hetgeen in een samenleving die gebouwd is op leugens nog belangrijker is.

Vooral dat derde punt heeft het VB groot gemaakt. Mogelijk wordt het in de toekomst ook de achilleshiel. Naarmate een partij groeit, bestaat immers het gevaar dat ze mensen aantrekt die op de strooppotten afkomen. In plaats van hun overtuiging wordt ambitie dan de leidraad die bepaalt wat politici zeggen of niet. Deze nieuwkomers aanbidden vandaag wat zij nauwelijks een jaar geleden even categorisch bestreden. Van hen weet de kiezer niet of zij morgen niet opnieuw zullen bestrijden wat zij vandaag aanbidden.

Rolf Falter schreef vorige week in De Tijd dat hij de "ministers Vanhecke, Annemans en Morel" in 2009 hun intrede ziet doen. Van de "ministers" Vanhecke en Annemans weet ik dat die nooit naar een ministerschap hebben gestreefd. Overigens zou het overnemen van de macht wel eens een vergiftigd geschenk kunnen zijn. Het risico bestaat immers dat het bijna te laat is om onze samenleving nog te redden. We staan voor een demografische catastrofe waardoor de hele sociale zekerheid op instorten staat, terwijl de voorbije decennia het Trojaanse paard van de Jihad in West-Europa werd binnengereden.

Twee decennia geleden, in 1986, interviewde ik de Zuidafrikaanse historicus F.A. van Jaarsveld. Die had in zijn land op zere tenen getrapt door de Afrikaners te omschrijven als een volk wiens grote tragedie was dat het "te laat gekomen was." Soms vrees ik dat ook Vlaanderen zijn onafhankelijkheid pas zal bereiken wanneer het te laat is om Vlaanderen nog te redden. Toen het VB in 1977 werd opgericht, waarschuwde het reeds voor het "gastarbeiderprobleem." Twintig jaar geleden had men nog kunnen verhinderen dat de jihadisten zich in Europa zouden vestigen, maar buiten visionaire geesten zoals Karel Dillen, Mia Brans en de andere stichters van het VB, had niemand daar oog voor. Ik heb de voorbije week de "grondbeginselen" van de partij, zoals die 27 jaar geleden werden geformuleerd, nog eens herlezen. Wat, afgezien van sommige oubollige passages, opvalt is de actualiteit van dit document. Het was een waarlijk profetische tekst. Indien het VB twintig jaar geleden op de politiek had kunnen drukken zoals het dat vandaag doet, dan had ons veel leed bespaard kunnen blijven. Sindsdien werd ons land fundamenteel mismeesterd terwijl de klok tikt en het straks te laat is.

Het valt me ook op dat de nieuwkomers in het VB het minst bekommerd zijn om de zogenaamde "derde pijler" van het partijprogramma. Naast onafhankelijkheid en de migrantenproblematiek heeft het VB altijd de traditionele morele waarden verdedigd. Bart Dewever heeft niet helemaal ongelijk wanneer hij zegt dat sommige VB-mandatarissen hun persoonlijke webstek volproppen met pornografische links en dat dit een unicum is in Vlaanderen. Indien CD&V er dergelijke pubers op na zou houden, dan zouden we er een teken van christendemocratische decadentie in zien.

Een andere van elders overgekomen VB-politicus beweerde in een krant dat zij, mocht ze Amerikaanse zijn, zeker voor Bush gestemd zou hebben, maar ze haastte zich om eraan toe te voegen dat ze het niet met Bush's morele waarden eens is. Op een ogenblik dat de verkiezingen in de VS aantonen dat traditionele morele waarden de belangrijkste bekommernis van de burgers zijn, en op een ogenblik dat steeds duidelijker wordt dat het Europese secularisme niet in staat is een dam op te werpen tegen het islamfundamentalisme, is het in ons aller belang goed te beseffen dat in het hart van elke cultuur een godsdienst staat. Als wij de waarden van het christendom niet verdedigen, zo schreef wijlen Friedrich Hayek (nochtans een agnost), zetten wij de deuren voor het socialisme wagenwijd open. Daaraan moeten we vandaag toevoegen: we zetten de deuren dan open voor elke vijand van onze vrije samenleving. Verwacht niet dat de secularisten en de homoseksuelen de jihadisten gaan tegenhouden. Als iemand daar al toe in staat is, zullen het alleen de christenen zijn, want alleen zij weten dat er ergere dingen zijn om te verliezen dan het eigen leven.

15/11/04