De laatste strijd

Heeft de paus macht? Stalin dacht destijds van niet en vroeg schamper hoeveel divisies de paus dan wel had. De paus had er geen, maar toch slaagde Johannes Paulus II er eind jaren tachtig van vorige eeuw in om het rijk dat Stalin gegrondvest had eigenhandig te slopen. De paus had geen divisies, maar hij had een luide stem en hij gaf een voorbeeld. "Wees niet bevreesd," riep hij en toen stortten de muren van Berlijn en het Ijzeren Gordijn in, zoals destijds de muren van Jericho.

Vandaag zit de paus opgesloten in een aftakelend lichaam. Hij bezit geen gezondheid meer, heeft amper nog een stem, en toch heeft hij macht. Die macht ligt nog steeds in het voorbeeld dat hij geeft.

Sommige spraakmakers komen ons vertellen dat de paus zou moeten aftreden. Zijn gezondheid laat hem immers niet meer toe om de kerk nog te besturen, zo horen we. We hebben de paus echter niet nodig om de kerk te besturen. Met of zonder de paus, zal de kerk in West-Europa verder aftakelen, terwijl ze in de rest van de wereld verder zal bloeien. We hebben de paus alleen nodig voor zijn voorbeeld.

Leugen!

Wie naar de paus kijkt, ziet een oud, afstervend lichaam. Van de fiere, gezonde structuren van weleer blijft niets meer over. Het beeld van de oude, zieke paus is het beeld van de hedendaagse kerk in Vlaanderen. Het is ook het beeld van de lijdende Christus.

Maar in dat zieke lichaam van de paus bevindt zich iets wat in het afstervende lichaam van de kerk in Vlaanderen ontbreekt: moed. De paus wil bewijzen dat elk leven, hoe groot de pijn en de aftakeling ook moge zijn, waard blijft om geleefd te worden. "Het leven is het soms niet waard geleefd te worden: Waarom het niet verkeerd is zwaar gehandicapte baby's te doden," zo kopte de Vlaamse krant De Morgen enkele maanden geleden. De paus schreeuwt vandaag met heel zijn lichaam dat dit een leugen is. En heel de wereld kan het horen: "Leugen!"

Hij roept, deze keer zonder stem, maar even luid als vroeger, de gelovigen toe: "Wees niet bang." De paus wil metterdaad tonen dat euthanasie verkeerd is, dat hoe "mensonwaardig" een leven volgens de spraakmakers van onze tijd ook is, dit leven desondanks waardevol blijft.

Hoger evangelie

Het Amerikaanse magazine Newsweek hoorde zijn boodschap. Het publiceerde twee weken geleden het voorpagina-artikel "The Pope's Pain: John Paul's Suffering And What It Means for the Catholic Faith" (De pijn van de paus: Het lijden van Johannes Paulus en wat dit betekent voor het katholieke geloof). "Oude mensen, met verregaande Parkinson, die het ademen steeds moeilijker maakt, verliezen vaak de wil om te leven," vertelde een arts in Newsweek, "maar hij niet." De paus, schrijft Newsweek, "voert een goddelijke missie uit waarvan zijn pijn de kern vormt."

Het blad wijst erop dat Johannes Paulus in 1994, toen zijn gezondheidsproblemen begonnen, zelf vertelde dat God hem duidelijk had gemaakt hoe hij de kerk tijdens de laatste jaren van zijn pontificaat zou moeten leiden, namelijk door te lijden, "opdat elk gezin en de hele wereld wereld zou zien dat er een hoger evangelie is: een evangelie van het lijden, waarmee men de toekomst moet voorbereiden."

En zo is het inderdaad. Het lijden behoort tot de condition humaine. Het maakt deel uit van de menselijke natuur. De hedendaagse mens probeert het lijden uit te wissen, hetgeen lovenswaardig is, behalve indien men ervoor moet doden.

Wanneer de Vlaamse media beweren dat de meerderheid der Vlamingen geen probleem hebben met euthanasie op minderjarigen en dementerenden, dan reageert één van Vlaanderens leidinggevende intellectuelen, de apostaat Etienne Vermeersch, met de stelling dat die houding van "grote wijsheid" getuigt. "Leugen!" roept de paus. De "wijsheid" van Vermeersch verbleekt erbij, zoals de divisies van het Rode Leger.

Adam en Eva beginnen destijds de erfzonde door aan God gelijk te willen zijn.

De mens van de abortus- en de euthanasiecultuur wil niet slechts aan God gelijk zijn; hij wil méér zijn dan God; hij wil door naast het lijden ook het leven uit te vegen niet alleen de menselijke maar zelfs de goddelijke natuur overstijgen. Want het lijden behoort niet alleen tot de menselijke natuur, maar ook tot de goddelijke natuur. God lijdt. Hij kwam niet alleen naar de wereld om door Zijn lijden onze zonden uit te wissen, maar reeds in het Oude Testament liet Hij de Joden weten dat Hij leed omdat de mens Zijn liefde niet beantwoordt.

Hoopvol

De paus lijdt vooral voor West-Europa. De morele voorschriften van de kerk inzake abortus, euthanasie, voorbehoedsmiddelen en homohuwelijk, worden nergens ter wereld zo slecht ontvangen als hier. Nergens ter wereld is de kerk zozeer in verval, en nergens ter wereld staat zij op het punt overrompeld te worden en vervangen door een andere godsdienst. De Westeuropese kerk krijgt wat ze verdient, maar de paus probeert door zijn lijden haar zonden uit te wissen. "De Belgische kerk heeft nauwelijks iets ondernomen om de euthanasiewet tegen te houden," zo gaf Mgr. Léonard van Namen toe nadat hij in januari de paus had ontmoet. Ook die zonde wil de paus goedmaken.

Terwijl het Vaticaan, de Verenigde Staten en de moslimwereld vorige week in de Verenigde Naties front vormden om abortus niet langer als een "recht" te erkennen, schreeuwden de vertegenwoordigers van West-Europa moord en brand. West-Europa denkt dat het de wereldopinie vertegenwoordigt, maar ziet niet dat het een steeds marginalere positie inneemt. In Amerika groeit het verzet tegen abortus, zodanig zelfs dat Hillary Clinton beseft dat ze zich kritisch over abortus en homohuwelijk moet uitlaten indien ze een kans wil maken om de presidentsverkiezingen in 2008 te winnen.

Dit is een hoopvolle evolutie, want dit duidt erop dat de paus, na de strijd tegen het communisme gewonnen te hebben, ook in deze laatste strijd van zijn leven wel eens een doorslaggevende rol zou kunnen spelen.

03/03/05