Van homo's en kantelpoorten

Wie een concreet voorbeeld zoekt van de manier waarop de staat de waarden in de samenleving ondermijnt, kreeg dat vorige week. Een rechtbank veroordeelde een man die geweigerd had zijn woning te verhuren aan twee homo's. De eigenaar had te kennen gegeven dat hij zijn eigendom "liever verhuurt aan een traditioneel paar." Dat is een duidelijke morele voorkeur. Mag een burger dergelijke voorkeur laten meespelen in zijn private contractuele verhoudingen? In België niet.

De man werd door de twee "gelijklievenden" (om pater Versteylens jargon te gebruiken) voor de rechter gesleurd. Dat gebeurde in samenspraak met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen. Dit centrum, dat afhangt van de uitvoerende macht, was donderdag erg in zijn nopjes toen bekend raakte dat de rechterlijke macht de eigenaar had veroordeeld op basis van de zogenaamde "antidiscriminatiewet" die in 2003 werd gestemd door de wetgevende macht. Wie een eigendom heeft, mag sindsdien niet langer op basis van zijn eigen morele (of andere) criteria beslissen aan wie hij al dan niet zijn eigendom ter beschikking stelt of met wie hij een contract afsluit. "Gij zult traditionele paren niet verkiezen boven 'gelijklievenden'" is het morele imperatief dat door het staatsapparaat wordt opgelegd.

Moral engineering

In een vrije samenleving heeft de overheid echter niet het recht om een bepaalde moraal te propageren. De moraliteit dient exclusief uit te gaan van de burgerlijke samenleving en van instituten (zoals kerken) die binnen die burgerlijke samenleving actief zijn.

Indien homo-partneriaat door sommigen in de burgerlijke samenleving niet als norm wordt beschouwd, dan heeft de staat niet het recht om via vervolgingen, wetten en vonnissen die opvattingen trachten te wijzigen. "De beleving van ethische waarden is een strikt persoonlijke zaak, die de overheid in de ene noch in de andere richting mag sturen," schreef een Vlaamse politicus in 1992 in een dun blauw boekje. Toch bezondigt de overheid zich vandaag volop aan zulke "ethische sturing" of moral engineering. De staat usurpeert de maatschappelijke prerogatieven van de burgerlijke samenleving. De staat kneedt de vrije, liberale maatschappij, waarin we zelf bepalen met wie we omgaan, zaken doen en contracten afsluiten, om tot een totalitaire dictatuur. In die dictatuur geldt een collectieve moraal die ons door de staat wordt opgelegd.

Twee groepen verzetten zich hiertegen. Enerzijds de aanhangers van de traditionele normen: de zogenaamde "conservatieven." Anderzijds diegenen die vinden dat iedereen het recht heeft om met zijn eigendom te doen wat hij zelf wil: de zogenaamde "liberalen." Liberalen zouden normaliter de verdedigers bij uitstek moeten zijn van het eigendomsrecht en de persoonlijke vrijheid. Een burger mag in zijn huis toelaten en weigeren wie hij wil. Hij mag het verhuren of verkopen aan wie hij wil, op basis van de criteria die hij zelf bepaalt.

Absurdistan

Het is veelzeggend dat de VLD deze vrijheid vandaag niet meer verdedigt. Dit bewijst dat de VLD een socialistische partij geworden is die een collectivisering van de moraal en het eigendomsrecht aanhangt. In 1992 begon Guy Verhofstadt een hoofdstuk van zijn dun blauw boekje nog met een citaat van de Nederlandse conservatieve filosoof Anton Zijderveld: "De moraal moet teruggegeven worden aan de burgers. De overheid moet niet moraliseren - dat moeten de burgers zelf doen." Ik weet het goed, want ik had Zijdervelds citaat zelf aan Verhofstadt bezorgd.

De zogenaamde "liberale" partij in Vlaanderen verdedigt vandaag niet langer de burgerlijke vrijheid. Ook Unizo, de belangenverdediger van de "middenstand," doet dit niet. Vorige week was er ook heel wat te doen rond het bedrijf Feryn in Londerzeel. Feryn maakt kantelpoorten en plaatst deze poorten aan huis. Feryn heeft weliswaar allochtonen in dienst in zijn werkplaatsen, maar het wil geen Marokkanen aannemen in de afdeling die de poorten bij de klanten plaatst. Volgens het bedrijf willen de klanten "liever niet dat allochtonen in hun huis komen werken terwijl zij zelf niet thuis zijn."

Vlaams minister Marino Keulen reageerde verontwaardigd op de beslissing van Feryn. "Absurdistan," zo noemde hij het: "Racisme is onaanvaardbaar. Het zich verschuilen achter racistische klanten is evenmin aanvaardbaar." Als Feryn zijn beslissing niet herziet, krijgt het een proces aan zijn broek vanwege het Centrum voor Gelijkheid van Kansen. Minister Keulen is een socialist, ook al behoort hij tot de VLD.

Vooroordelen

Karel van Eetvelde, de gedelegeerde bestuurder van Unizo, schaarde zich achter Feryn. Hij vond "racisme" onaanvaardbaar, maar meende dat het voor een bedrijf wel aanvaardbaar is om rekening te houden met de verlangens van haar klanten. In plaats van Feryn aan te pakken, zou de overheid beter de "racistische klanten" aanpakken, zo stelde hij. Van Eetvelde riep daarom het Centrum voor Gelijkheid van Kansen op om samen met Unizo "sensibiliseringscampagnes op het getouw te zetten om racisme tegen te gaan." Volgens Unizo ligt de "schuld" bij de privé-eigenaars die op basis van de criteria die zij zelf bepalen, willen uitmaken wie zij al dan niet tot hun eigen huis toelaten. Er moet hiertegen "maatschappelijk veel meer gesensibiliseerd worden," aldus Van Eetvelde.

Hij heeft ongelijk. Het kan een onterecht vooroordeel zijn om mensen te weigeren, maar de burger heeft in een vrije samenleving het recht om mensen te beoordelen op basis van een vooroordeel. Wanneer grote groepen mensen bepaalde vooroordelen aanhangen, bijvoorbeeld jegens homo's of Marokkanen, dan is een conservatief in eerste instantie geneigd te stellen dat deze mensen daarvoor mogelijk een valabele reden hebben. Indien deze vooroordelen onterecht zijn, dan moeten zij vanuit de burgerlijke samenleving bestreden worden, maar niet door de staat. Die is de baas op straat, maar moet respecteren dat de burgers de baas zijn achter hun eigen deur of kantelpoort.

28/04/05