Wit konijn, blauw konijn

Toen wijlen Lode Claes ons in 1991 optrommelde om met Guy Verhofstadt een nieuwe Vlaamsgezinde liberale en democratische partij op poten te zetten, kon Lode niet vermoeden dat hij werd misbruikt om mee te werken aan het aan de macht brengen van een nieuwe "Pest voor Vlaanderen." Die neo-PVV wilde Vlaanderen vorige week opsolferen met "een wit konijn met gebroken poten en een oor af."

Al heb ik meegeschreven aan het VLD-beginselmanifest, ik prijs me vandaag gelukkig dat ik zelf niet in de VLD-schuit ben gestapt. Het werd me al vlug duidelijk dat Vrhfstdt psychisch onvolwassen is. De enige raad die men vandaag aan de nog resterende VLD-leden kan geven, is overboord te springen vooraleer het te laat is. Aan het verkiezingsdebacle dat de liberalen bij de volgende stembusslag wacht, zullen immers heel wat politieke carrières ten onder gaan.

Onder de titel "Denkend aan Vlaanderen" schreef Verhofstadt in 1992 in zijn Burgermanifest: "België is op sterven na dood. Dat is het resultaat van de tientallen communautaire compromissen en politieke koopjes die werden gesloten. (...) Nergens ter wereld bestaat er een federale staat waarvan, zoals dat in België het geval is, de territoria van de deelgebieden elkaar overlappen. (We moeten) streven naar duidelijk afgescheiden deelgebieden, waarbij de faciliteiten definitief verdwijnen. (...) Het alternatief is het wanordelijk uiteenvallen van het land. Het ogenblik waarop dit dreigt te gebeuren, is misschien niet zo ver meer af. Het volstaat dat (...) de Franstaligen beslissingen nemen die flagrant in strijd zijn met de Grondwet en de wetten van dit land, opdat in Vlaanderen een meerderheid zou gevonden worden om de Belgische staat definitief op te geven. (...) Nog eens een kaakslag te moeten verduren, is een vernedering die negen op tien Vlamingen niet meer zullen slikken."

Drol

Zoals men een hond die in huis poept, met zijn snuit in zijn uitwerpselen moet drukken, zo moet men Verhofstadt op zijn Burgermanifest drukken. Ik weet dat de vergelijking niet helemaal opgaat omdat het Burgermanifest geen drol is en Verhofstadt geen trouw dier, maar u begrijpt wat ik bedoel. De man die vorige week schaamteloos bereid bleek om een "politiek koopje" te sluiten, de man die zich uitdrukkelijk niet wil engageren voor "duidelijk afgescheiden deelgebieden," de man die de faciliteiten nog wilde uitbreiden in plaats van afschaffen, de man die Vlaanderen zozeer "vernederde" dat men zijn partij niet langer als een Vlaamse partij kan beschouwen, die man heet Guy Verhofstadt. Zelfs Geert Lambert en Bert Anciaux bleken uit minder buigzaam hout te zijn gesneden.

Als Guy gelijk had in zijn Burgermanifest, m.a.w. als de Vlamingen nog een greintje zelfrespect hebben en negen op tien de vernedering van vorige week niet zullen slikken, dan zal - dan moét - de VLD bij de volgende verkiezingen terugvallen op amper tien procent van de kiezers. We krijgen dan geen wit, maar een blauw konijn met gebroken poten en een oor af.

Geen enkele partij, ook de CVP niet in haar meest arrogante periode, was zo regeergeil - en daardoor zo nefast voor de rechtsstaat, de burgerlijke vrijheid en de economische welvaart - als de VLD de voorbije jaren. De VLD heeft Vlaanderen verkocht aan Wallonië en de socialisten. Ze deed dit op communautair zowel als op sociaal-economisch vlak. Dat is onvergeeflijk omdat Verhofstadt in 1992 juist beweerde dat de VLD werd opgericht om Vlaanderen van het door Wallonië opgelegde socialistische dictaat te verlossen.

Boomerang

Verder bladerend in het Burgermanifest van 1992, blijkt hoe mooi en verbazend actueel de tekst is, ook al weten we vandaag dat de hond een drol legt maar het bij het Burgermanifest juist andersom is. Het laatste hoofdstuk van Verhofstadts kleine boekje roept op tot de vorming van "een nieuwe politieke beweging." Het begint met de bekende waarschuwing van Friedrich Hayek: "Wie zijn principes niet naleeft, gaat naar de hel." Het eindigt met een korte zin van slechts twee woorden: "Geen leugens."

Wie het Burgermanifest leest, kent bijgevolg het lot dat de VLD binnenkort wacht: een electorale hel. Ik verkneukel me daar niet in, want het resultaat van acht jaar bestuur door de VLD is het verlies van acht kostbare jaren die Vlaanderen nodig had om zich voor te bereiden op de nakende ineenstorting van de welvaartsstaat. "Willen we het travaillistisch conglomeraat van belangengroepen dat thans aan het bewind is, doorbreken dan is één grote, liberaal geïnspireerde, democratische en onafhankelijke partij van de burger nodig," zo schreef Verhofstadt destijds: "Een partij die zich verbindt tot een strenge politieke ethiek, tot onbuigzame gedragsregels."

Duizenden burgers in Vlaanderen hebben in de "onbuigzaamheid" van Verhofstadt geloofd, maar ze werden bedrogen met konijnenkeutels. Nooit was er een grotere buigzaamheid voor de socialisten en de Franstaligen, nooit werd er meer met leugens geregeerd, nooit was het met de politieke geloofwaardigheif zo lamentabel gesteld. De harde woorden die Verhofstadt over had voor het CVP-bewind komen als een boomerang op hemzelf neer: "Het negeren van verkiezingsuitslagen, het weigeren van door de kiezer gevraagde koerswijzigingen, het doof blijven voor zijn 'signalen', levert de burger het bewijs, dat niet zijn stem belangrijk is, maar de interne regels en de eigen logica van het politieke bedrijf."

Op de achterflap van het Burgermanifest prijkt een tekst die anno 2005 wel erg cynisch is: "Verhofstadt stelt vast dat terwijl elders in de wereld de democratie veld wint diezelfde democratie bij ons in een grote crisis verkeert. Dat komt volgens Verhofstadt omdat de burger volledig buiten spel is gezet." Vandaag moeten we dit als volgt herschrijven: "Terwijl de democratie elders in de wereld veld wint, verkeert diezelfde democratie in Vlaanderen in een grote crisis. Dat komt door Verhofstadt."

11/05/05