Condoleezza Rice is vandaag, woensdag, in Brussel. Eind volgende week komt ook haar baas, George Bush. De Vlaamse pers stelt de nieuwe bewindsploeg in Washington voor als gevaarlijke dommerikken. Het doet denken aan de tijd van de Koude Oorlog. Toen maakte onze politieke en mediatieke klasse ons ook wijs dat Ronald Reagan een oorlogsstoker was omdat de bevolking in Oost-Europa het best leefbaar vond onder de communistische regimes. De bevolking was weliswaar ontevreden over de Sovjet-overheersing, maar niet minder ontevreden dan wij zogenaamd waren over de "Amerikaanse overheersing." Herinner u hoe Karel Van Miert destijds op vakantie ging in de DDR, hoe Willy De Clercq in Roemenië zijn vriendschap ging betuigen bij Ceaucescu en hoe ze allemaal de deur platliepen bij maarschalk Tito. Er is weinig veranderd. Kijk maar naar de liefdesverklaringen van Robert Stevaert voor de oude tiran Castro.

Toen in 1989 het Ijzeren Gordijn viel, bleek pas echt hoe flagrant de media ons hadden voorgelogen en hoe pertinent de analyses wel waren geweest van moedige (maar steevast als extremisten afgeschilderde) roepers in de woestijn, zoals "spekpater" Werenfried van Straaten. Als straks het Castro-regime valt, zal blijken dat de hele wereld zich blindstaarde op de gevangenis van Guantanamo, terwijl men het veel ergere lot van werkelijk onschuldigen in Castro's kerkers elders op Cuba niet wilde zien. Men moet geen visionair zijn om dit te voorspellen.

Zo moest men ook geen visionair zijn om, zoals Mark Steyn in The Spectator twee weken geleden, te voorspellen dat de verkiezingen in Irak een groter succes zouden worden dan de Westerse media dachten. De mensen gingen massaal stemmen, ondanks het gevaar voor eigen leven. Ze maakten de wereld daarmee duidelijk dat de (vaak buitenlandse) terroristen die Irak tot een hel willen maken, de stem van de Irakese bevolking niet vertegenwoordigen. George Bush heeft dit altijd beweerd. De feiten lijken hem gelijk te geven.

De Amerikanen maken uiteraard ook vergissingen in hun buitenlands beleid, maar over het algemeen zijn ze, zo leren me twintig jaar als waarnemer van de internationale politiek, beter op de hoogte dan men doorgaans denkt. Dat is overigens ook het geval wanneer het om de interne situatie in België gaat.

Vorig jaar was op de Amerikaanse televisie de fictiereeks "The West Wing" over het Witte Huis te zien. Dergelijke reeksen, afkomstig uit Hollywood, worden door de linkse culturele elite gemaakt en houden ons een schijnwereld voor, zowel over de maatschappelijke problemen in de VS als over de internationale politiek. Zo werd in een aflevering van deze reeks aan de president (de acteur Martin Sheen) gemeld dat er "verontrustend" nieuws was uit België: het Vlaams Blok had de verkiezingen gewonnen. De fictieve president verklaart daarop: "Het Vlaams Blok, dat ken ik. Dat zijn fascisten in maatpakken."

Als Vlamingen weten we dat dit onzin is. Het Witte Huis (het echte) weet dat ook.

Eén van de belangrijkste medewerkers van de Amerikaanse president is de man die zijn toespraken schrijft. Zo'n speechwriter wordt gekozen omdat hij de dingen die de president denkt, getrouw kan formuleren. Bush heeft sinds vorige week een nieuwe speechwriter: William ("Bill") McGurn. Bill is 46, net als ik, en begon zijn journalistieke carrière in 1984 bij The Wall Street Journal in Brussel. Hij haalde me in maart 1985 bij de WSJ binnen als vaste medewerker. We werden goede vrienden en hij kwam regelmatig bij ons in Antwerpen op bezoek.

Wanneer buitenlandse journalisten een perskaart nodig hebben, vragen ze meestal een Franstalige kaart aan. McGurn vroeg een Nederlandstalige. Ik verbaasde me daarover, want hij sprak Frans en geen Nederlands, maar hij zei dat hij zich meer met de Vlamingen dan de Franstaligen verwant voelde. Het zal de oude lezers van dit blad interesseren dat ik zelfs wijlen Arthur De Bruyne, de legendarische "EdV" van 't Pallieterke, ooit nog aan Bill heb voorgesteld. Bill sprak Arthur aan als "professor," hetgeen wellicht een misverstand was omdat ik gezegd had dat hij de beste historicus van Vlaanderen was, maar Arthur was daar zeer mee vereerd.

Toen ik, omwille van mijn stukken in de WSJ, de ene aanvaring na de andere kreeg met het Belgische regime, wat uiteindelijk leidde tot mijn ontslag bij Gazet van Antwerpen, heeft Bill me steeds gesteund. Hij kent de totalitaire methoden van het Belgische regime.

Na vijf jaar in Brussel keerde McGurn naar de VS terug. Hij werd bureauchef van National Review in Washington, maar het contact bleef. Later is hij getrouwd met een meisje dat bij een pro-life organisatie in Washington werkte en dat hij ook aan Alexandra (ze was toen al VB-kamerlid) had voorgesteld. Daarna is hij in Hong Kong gaan werken voor de WSJ en de Far Eastern Economic Review, tot hij enkele jaren geleden de hoofdeditorialist van de WSJ in New York werd. Vandaag is hij een van de belangrijkste vertrouwenspersonen van de machtigste man ter wereld. Het bewijst dat George Bush het talent bezit om zich te omringen met bekwame en integere mensen.

Wanneer straks op het Witte Huis het bericht binnenkomt dat de Vlaamse secessionisten de verkiezingen hebben gewonnen, betwijfel ik of in de ovale kamer de analyse gemaakt zal worden dat "de fascisten in maatpakken" het nu in België voor het zeggen gaan krijgen. Het is niet "Blokwatch" dat in het Witte Huis het beeld bepaalt, noch de Belgische ambassadeur.

Dit betekent niet noodzakelijk dat Washington de Vlaamse secessie actief gaat steunen. Het zal de eigen belangen laten doorwegen (hetgeen ik vanuit Amerikaans standpunt correct vind), maar het zal onze onafhankelijkheid ook niet actief verhinderen. Het komt erop aan de boodschap duidelijk te maken dat het Amerikaans belang beter gediend is door het Vlaams belang dan door dat van België.

03/02/05