Secessie.nu | Kwartaalblad voor de studie van Separatisme en Directe Democratie

Secessie januari 2002

Vlaanderen als EU-lidstaat
Dr. Guido Naets januari 2002
Het vooruitzicht dat België zal uiteenvallen moet besproken worden op de Conventie over de toekomst van de Europese Unie. Guido Naets, de voormalige directeur-perschef van het Europees Parlement, beklemtoont dat het EU-verdrag enkel lidstaten erkent: een regio die wil meetellen moet staat worden. Hij legt uit dat de EU weinig bezwaren zal maken tegen de Vlaamse onafhankelijkheid en schetst de plaats die Vlaanderen binnen de EU zal innemen. Dr. Naets presenteert eveneens tien "operationele besluiten" om tot Vlaamse onafhankelijkheid te komen.
Ga uw weg
Dr. Alexandra Colen januari 2002
Het Vlaams Blok en de N-VA kiezen voor Vlaamse onafhankelijkheid; CD&V opteert voor confederalisme. Een confederatie is een los samenwerkingsverband van soevereine staten. Bij de verkiezingen van 1999 behaalden het VB en de VU samen 24,8 % van de stemmen, hetgeen méér was dan CVP (23,1 %) en VLD (22,0 %). Als VB en N-VA het in 2003 samen even goed doen en als CD&V zich kan handhaven, hebben de secessionistische-confederale partijen de meerderheid in het Vlaams Parlement binnen handbereik. Zij kunnen dan, op een volstrekt legitieme wijze, de soevereiniteit van Vlaanderen uitroepen en het huidige Belgische staatsverband opzeggen.
Minderheden: het paard van Troje?
Dr. Paul Belien januari 2002
Paul Belien onderzoekt de positie van nationale minderheden in het internationaal recht, zowel in de voormalige Volkenbond, de Verenigde Naties, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, en de Raad van Europa. Hij concludeert dat de zg. Franstalige "minderheid" in Vlaanderen geen nationale minderheid is. En zelfs indien de Vlaamse politici zo dom zouden zijn om ze wel als dusdanig te erkennen, biedt het internationaal recht Vlaanderen argumenten om deze "minderheid" geen andere rechten te verlenen dan diegene die ze vandaag reeds heeft.
Hoe meer Vlaamsgezinde partijen, hoe liever
Mr. Bart Laeremans januari 2002
Vlaams Blok-kamerlid Bart Laeremans vindt het ontstaan van de N-VA oprecht een goede zaak. Hij stelt zich aan de hand van enkele concrete ervaringen met Geert Bourgeois wel een aantal vragen: men kan niet beweren dat men tegen het "cordon sanitaire" is, en het tegelijkertijd zelf toepassen, waarbij men dan als argument een aantal leugens van het Belgische regime en media-establishment klakkeloos overneemt. Samenwerking tussen alle pro-onafhankelijkheidspartijen is nodig. Wanneer men dit afwijst, bewijst men volgens Laeremans de Vlaamse onafhankelijkheid een slechte dienst.
Het verdriet van Brussel
André Monteyne januari 2002
André Monteyne kadert het Lambermont-Lombard-akkoord in de brede geschiedenis van de verfransing van Brussel. De jaren 60 en 70 waren jaren waarin het erop leek dat Vlaanderen in Brussel het tij had kunnen keren. Maar in de jaren 80 en 90 kwam de terugslag. Lambermont-Lombard brengt de Vlamingen in Brussel thans een dodelijke slag toe. Paradoxaal genoeg kan het gevolg echter zijn dat Vlaanderen zal concluderen dat er geen enkele reden meer is om het federale België nog in stand te houden. Confederalisme of onafhankelijkheid worden dan de enige oplossingen.

Legende


Artikel beschikbaar in pdf formaat	Artikel beschikbaar in html formaat	Artikel beschikbaar als afbeelding	Artikel niet beschikbaar

	Vlaanderen als EU-lidstaat
	Dr. Guido Naets	januari 2002
Het vooruitzicht dat België zal uiteenvallen moet besproken worden op de Conventie over de toekomst van de Europese Unie. Guido Naets, de voormalige directeur-perschef van het Europees Parlement, beklemtoont dat het EU-verdrag enkel lidstaten erkent: een regio die wil meetellen moet staat worden. Hij legt uit dat de EU weinig bezwaren zal maken tegen de Vlaamse onafhankelijkheid en schetst de plaats die Vlaanderen binnen de EU zal innemen. Dr. Naets presenteert eveneens tien "operationele besluiten" om tot Vlaamse onafhankelijkheid te komen.

	Ga uw weg
	Dr. Alexandra Colen	januari 2002
Het Vlaams Blok en de N-VA kiezen voor Vlaamse onafhankelijkheid; CD&V opteert voor confederalisme. Een confederatie is een los samenwerkingsverband van soevereine staten. Bij de verkiezingen van 1999 behaalden het VB en de VU samen 24,8 % van de stemmen, hetgeen méér was dan CVP (23,1 %) en VLD (22,0 %). Als VB en N-VA het in 2003 samen even goed doen en als CD&V zich kan handhaven, hebben de secessionistische-confederale partijen de meerderheid in het Vlaams Parlement binnen handbereik. Zij kunnen dan, op een volstrekt legitieme wijze, de soevereiniteit van Vlaanderen uitroepen en het huidige Belgische staatsverband opzeggen.

	Minderheden: het paard van Troje?
	Dr. Paul Belien	januari 2002
Paul Belien onderzoekt de positie van nationale minderheden in het internationaal recht, zowel in de voormalige Volkenbond, de Verenigde Naties, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, en de Raad van Europa. Hij concludeert dat de zg. Franstalige "minderheid" in Vlaanderen geen nationale minderheid is. En zelfs indien de Vlaamse politici zo dom zouden zijn om ze wel als dusdanig te erkennen, biedt het internationaal recht Vlaanderen argumenten om deze "minderheid" geen andere rechten te verlenen dan diegene die ze vandaag reeds heeft.

	Hoe meer Vlaamsgezinde partijen, hoe liever
	Mr. Bart Laeremans	januari 2002
Vlaams Blok-kamerlid Bart Laeremans vindt het ontstaan van de N-VA oprecht een goede zaak. Hij stelt zich aan de hand van enkele concrete ervaringen met Geert Bourgeois wel een aantal vragen: men kan niet beweren dat men tegen het "cordon sanitaire" is, en het tegelijkertijd zelf toepassen, waarbij men dan als argument een aantal leugens van het Belgische regime en media-establishment klakkeloos overneemt. Samenwerking tussen alle pro-onafhankelijkheidspartijen is nodig. Wanneer men dit afwijst, bewijst men volgens Laeremans de Vlaamse onafhankelijkheid een slechte dienst.

	Het verdriet van Brussel
	André Monteyne	januari 2002
André Monteyne kadert het Lambermont-Lombard-akkoord in de brede geschiedenis van de verfransing van Brussel. De jaren 60 en 70 waren jaren waarin het erop leek dat Vlaanderen in Brussel het tij had kunnen keren. Maar in de jaren 80 en 90 kwam de terugslag. Lambermont-Lombard brengt de Vlamingen in Brussel thans een dodelijke slag toe. Paradoxaal genoeg kan het gevolg echter zijn dat Vlaanderen zal concluderen dat er geen enkele reden meer is om het federale België nog in stand te houden. Confederalisme of onafhankelijkheid worden dan de enige oplossingen.