Het winnende ticket van de Italiaanse verkiezingen heette Berlusconi, Fini en Bossi. Conservatief, liberaal en nationalistisch. De vergelijking tussen Italië en België gaat niet helemaal op, maar toch is er geen land waar onze politieke situatie zo treffend op lijkt als Italië. Sta ons daarom toe u het winnende ticket voor komende verkiezingen te presenteren: Verhofstadt, Annemans en Gijs.
Dit ticket bestaat niet. We brengen het slechts ter sprake omdat Silvio Berlusconi in Italië de verkiezingen nooit had kunnen winnen als hij het niet in alliantie met Bossi en Fini had gedaan. Berlusconi's Forza Italia had, zonder de alliantie met zijn twee companen, wel de grootste partij van het land geworden, maar daarbij was het dan gebleven.
Er loopt vandaag een gefrustreerde man rond in Vlaanderen en hij heet Guy Verhofstadt. Zijn partij zal de grootste partij worden bij de volgende verkiezingen, en daar zal het bij blijven. Twee jaar geleden bouwde hij de PVV om tot een nieuwe partij, zoals Berlusconi deed toen hij de FI oprichtte. Maar de tweede noodzakelijke stap naar de macht, het integreren van zijn partij in een bredere liberaal-conservatieve alliantie, werd door Verhofstadt nooit gezet. Vandaag is het daarvoor te laat. Binnen de andere traditionele partijen is de vrees voor de pletwals-Verhofstadt dan ook weggeëbd. Zijn VLD zal de grootste partij van Vlaanderen worden, maar zij zal dit feit politiek nooit kunnen verzilveren. Dertig procent van de stemmen behalen in slechts één van beide landsdelen, is niet genoeg om op het Belgische politieke bestel te wegen. Verhofstadt is een Berlusconi zonder Fini en Bossi. Verhofstadt is niets.
De alliantie van Berlusconi's Forza, Bossi's Lega en Fini's neo-fascisten is een alliantie met vele tegenstrijdigheden en - op z'n Italiaans - veel luidruchtig intern gekibbel. Het is daarom niet eens zeker dat Italië na de verkiezingsoverwinning van Berlusconi's alliantie een stabiele regering zal krijgen. Daarom is het misschien riskant om deze alliantie als hét na te volgen voorbeeld te presenteren aan een Vlaams politicus. Een vergelijking gaat nooit helemaal op. Niettemin heeft Berlusconi's voorbeeld bewezen dat alleen een brede conservatief-liberale coalitie een electorale aardverschuiving kan veroorzaken waarbij voorgoed met het oude regime der sociaal-democratie wordt gebroken.
Ook in Vlaanderen is er slechts één coalitie mogelijk die een eind kan maken aan het oude sociaal-democratische regime: een alliantie van VLD, Vlaams Blok en de conservatieve Christen-Democratie. Dit zijn de enige drie partijen of partijvleugels die in oppositie staan tegenover de sociaal-democratie en die daarom een bedreiging vormen voor het ancien régime. Als zij samengaan, dan luidt de doodsklok voor het oude establishment. Gaan zij niet samen, dan kan het bestaande sociaaldemocratische establisment overleven.
De VLD kan, zonder toenadering tot de conservatieven en het Vlaams Blok, met 30 procent van de stemmen niets bereiken. De mogelijkheid blijft immers bestaan dat de verliezers, CVP en SP, na verkiezingen met Agalev in de boot stappen en gewoon verder regeren. Daarom zullen ook de komende verkiezingen in dit land nog niet leiden tot een nieuw politiek bestel. Het naspel van het oude regime wordt met nog een paar jaartjes verlengd, en wellicht zal met dit sociaal-democratisch bestel uiteindelijk ook de VLD en de politieke carrière van Guy Verhofstadt ten onder gaan.
Het is niet uitgesloten dat onze Vlaamse Berlusconi dit alles intuïtief weet. Drie jaar geleden, in de zomer van 1991, liet hij voorzichtig polsen naar de bereidheid van Gerolf Annemans om tot samenwerking te komen, en Bob Gijs (toen nog CVP-senator) voerde geruime tijd effectief besprekingen met Verhofstadt.
De operatie-Verhofstadt begon immers reeds vóór de verkiezingen van november 1991 en het opzet was destijds niét de vorming van een nieuwe partij maar wél het tot stand brengen van een liberaal-conservatieve verkiezingsalliantie, een kartel waarvan de bestaande PVV één pijler zou uitmaken. Verhofstadts bereidheid om een opening te maken in de richting van het door het establishment verguisde Vlaams Blok deed de hoop groeien dat spoedig het Belgische sociaal-democratische bestel door de kiezer opgeruimd zou kunnen worden. Maar die hoop bleek voorbarig.
Na het totstandkomen van de VLD in het najaar van 1992 werd zelfs de toenadering tot de conservatieve christen-democraten gestaakt, en aangezien deze laatste groep een dynamische, charismatische leidersfiguur ontbreekt en Verhofstadt zelf, met zijn ongeduldig karakter, hen niet meer tot initiatief aanwakkerde, viel ook hier de beweging stil. De conservatieve christen-democraten liggen intussen opnieuw te slapen binnen de schoot van de CVP en zijn machteloos zoals steeds. Wat is er met de conservatieve christen-democraten aan de hand? Ze zijn al jaren fundamenteel ontevreden zijn met de gang van zaken in de CVP, ze vertegenwoordigen de meerderheid van de CVP-kiezers en de plaatselijke kaders, ze weten dat de partijtop hen van verkiezingsdebacle naar verkiezingsdebacle leidt, maar ze komen hiertegen nooit in beweging. Wat is er aan de hand? Zij zijn betoverd.
Men kan hen vergelijken met Doornroosje, een mooie, veelbelovende maar inerte bruid die nooit uit eigen beweging wakker zal worden en slechts tot leven gewekt kan worden door de passie van een Prins. Het Doornroosje van de conservatieve Christen-Democratie heeft de voorbije vijf jaar twee veelbelovende prinsen aan haar voorbij zien gaan. Eerst Herman Van Rompuy, die altijd gezegd had dat hij haar zou kussen, maar het toch niet deed omdat hij, toen hij eenmaal in de positie verkeerde om te zoenen, bang werd zelf betoverd te worden door de Boze Fee Jean-Luc Dehaene. Toen Guy Verhofstadt, die even rond de slapende Prinses wandelde, maar vervolgens afgeleid werd door twee knipogende naakte deernes die zichzelf te koop aanboden: Jaak Gabriëls en Pierre Chevalier.
De enige prins op het Belgische politieke toneel, kan alleen Guy Verhofstadt zijn. Maar als de Prins Doornroosje niet kust, ja, dan wordt zij ook niet wakker en blijft de Prins zelf zonder bruid. En zonder bruid, is Verhofstadt niks: een Berlusconi met slechts 30 procent van de stemmen die nog een bruidsschat nodig heeft van 20 procent alvorens hij incontournable zal worden.
Het Belgische sociaal-democratisch establishment heeft daarom van de komende verkiezingen niets te vrezen. Het besef groeit dat zelfs als er de komende maanden parlementsverkiezingen zouden komen, het ancien régime zal overleven omdat er geen valabel conservatief-liberaal alternatief bestaat. De Belgische Berlusconi heeft zijn werk maar half gedaan. De prins heeft nooit gekust.
Steeds meer tekenen wijzen er bovendien op dat de VLD zich stilaan conformeert aan het sociaal-democratisch establishment. De uitbreiding van de liberale partij met "vernieuwers" zoals Gabriëls en Chevalier, heeft niet het neo-liberale, maar wel het sociaal-democratische element in de partij versterkt. Het Sociaal Congres van de VLD droeg een veel duidelijkere sociaaldemocratische signatuur dan een neo-liberale. Het Europees programma van de VLD is een slag in het gezicht van allen die het gedachtengoed van een Friedrich Hayek genegen zijn. Het is, net als het Europees programma van alle andere traditionele partijen (de CVP op kop), een knieval voor de heilige koe van de Europese Unie - de supra-nationale sociaal-democratie in het kwadraat.
Vooral bij de jonge neo-liberalen in Verhofstadts partij is de ontgoocheling dan ook groot. In de rangen van VLD-Jongeren en Liberaal Vlaams Studentenverbond groeit de ontevredenheid. Bij de kiezer groeit intussen de apathie. Ook hij beseft dat zijn roep om verandering, zijn wil om komaf te maken met het oude regime, door geen enkele partij gehonoreerd kan worden.
Dit zal electoraal vermoedelijk twee consequenties hebben. Indien mijn stem tot niets dient, kan ik ze evengoed weggooien, zo redeneert de kiezer. Het aantal ongeldige stemmen zal dan ook groot zijn en nu reeds kan voorspeld worden dat het gejeremieer over de "kloof" tussen burger en politiek de komende maanden weer tot vervelens toe zal klinken. Maar de politici moeten beseffen dat de oorzaak van die kloof enkel en alleen bij hen ligt. Zolang zij de kiezer geen alternatief kunnen bieden voor ons failliete (zowel financieel als moreel) sociaal-democratisch bestel, zijn zij het vertrouwen van de kiezer niet waard.
Maar niet alleen het aantal weggegooide stemmen zal groot zijn. Ook voor de "grijze" partij Waardig ouder worden wordt een grote electorale toekomst voorspeld. Het besef dat het sociaal-democratische regime toch niet te breken is, leidt tot het ontstaan van nieuwe partijen die de logische consequenties van dit regime belichamen. Bij gebrek aan alternatief wordt de kiezer, zelfs tegen zijn wil in, gedwongen het immorele politieke gedragspatroon van de sociaal-democratie te aanvaarden dat voorschrijft dat men uit de staatskas zoveel mogelijk "sociale bijstand" moet pakken als men kan pakken. Wanneer wij leven van de staatskas, worden wij immers afhankelijk van de Staat en geven wij die Staat een alibi om zijn macht steeds verder uit te breiden en de burgerlijke samenleving fiscaal uit te zuigen. Daarom duiken thans nieuwe partijen op, zoals deze van de gepensioneerden, die er enkel en alleen op uit zijn de "verworven" rechten van een bepaalde bevolkingscategorie om uit de staatskas te putten, veilig te stellen. Het is immers ieder voor zich in de sociaal-democratische "welvaartsstaat". De fragmentering van het politieke landschap in partijtjes op basis van materialistisch groepsbelang in plaats van op basis van ideologische overtuiging ligt voor de hand eens men aanvaardt dat de sociaal-democratische staat niet ontmanteld kan worden.
De partij Waardig ouder worden (WOW) is werkelijk het symptoom van de totale immoraliteit in onze samenleving. De generatie die reeds dertig tot veertig jaar heeft kunnen deelnemen aan de verkiezingen - en bijgevolg verantwoordelijk is voor de politici van de voorbije dertig jaar die dit land naar het financieel bankroet geleid hebben - wil thans haar stemrecht gebruiken om eerst en vooral haar eigen pensioenuitkeringen veilig te stellen. De huidige actieve bevolking, de belastingbetaler, zal daarvoor mogen opdraaien. De generatie die de voorbije dertig jaar de pot helemaal heeft leeggeplunderd zodat er voor de jongeren maar ook voor zichzelf vandaag niets meer overschiet, wil haar stemrecht misbruiken om deze jongeren thans te verplichten die pot terug op te vullen zodat zij er opnieuw met haar lange vingers kan inzitten.
Het is bekend, en erg genoeg, dat de huidige actieve generatie twee keer voor de pensioenen zal moeten opdraaien: een keer voor zichzelf en een keer voor de ouderen van vandaag. Maar de onbeschaamdheid waarmee deze ouderen thans hun pensioenen als een "verworven recht" komen opeisen bij jongeren wier erfdeel zij zelf helemaal opgesoupeerd hebben, is weerzinwekkend.
Om de pil te vergulden gooien deze ouderen ons nog wat kruimels toe. Zo beroept WOW er zich op dat zij ook aan de belangen van jongeren denkt. In het WOW-partijprogramma staat immers ook een regel die zegt dat er meer kinderopvang moet komen. Het is gemakkelijk iemand een cadeau toe te werpen dat hij zelf heeft moeten betalen. Kinderopvang wordt immers betaald met belastinggeld dat diezelfde actieve bevolking van vandaag moet genereren. God behoede ons ervoor dat deze bejaarden, die procentueel thans een zo groot deel van het kiezerspotentieel vormen omdat zij zelf verzuimd hebben ervoor te zorgen dat ze voldoende kinderen hadden, het politiek ooit voor het zeggen krijgen. Nog liever een rood of een groen socialisme dan een grijs!
Enkel een liberale samenleving, waarin de staat ontmanteld wordt en de burgers terug leren voor zichzelf te zorgen zonder geld te kúnnen gaan halen uit collectieve potten, kan ons van het maatschappelijk faillisement redden. We hebben twee jaar geleden de fout gemaakt in Verhofstadt te geloven. Het is immers naïef te hopen dat er ooit liberale politici zullen zijn om ons te bevrijden van de sociaal-democratie. Politici leven per definitie van de staat en hebben dus belang bij machtsuitbreiding van de staat. Misschien is het begrip "liberale politicus" wel een contradictio in terminis...
Paul Belien is co-auteur, met Margaret Thatcher, Lord Tebbit, Philippe Séguin, Manfred Brunner, e.a., van het boek "Visions of Europe". Dit boek verscheen onlangs in een Duitse vertaling onder de titel "Kartenhaus Europa". Het werd besproken in De Standaard van 19 maart, zonder dat DS ("Informatie op uw niveau") echter melding maakte van de enige Belgische medewerker aan het boek.
